KLStare Goa to pozostałości po dawnym, doskonale prosperującym mieście kolonialnym, którego czasy świetności zakończyła epidemia cholery i malarii.
Na terenie Starego Goa znajduje się mnóstwo zabytków architektury portugalskiej na czele ze słynną katedrą Se czy kościołem Bom Jezus. Cały kompleks został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Obecnie to ok. 5 tys. miejscowość, dawniej ponad 200 tys. miasto, ok. 10 km na wschód od stolicy stanu Panaji.
Miejscowość założona została w XV wieku na brzegu rzeki Mandowi, w czasie gdy tereny te zdobył Sułtanat Bijapuru. W wyniku walk, dotychczasowy ważny port Govapuri (obecnie miasto Goa Velha) został zniszczony. Ponieważ w tym samym czasie port uległ zamuleniu, nowi władcy postanowili przenieść miasto i wybudować nowy port ok. 7 km na północ od dotychczasowego. Miasto, noszące wówczas nazwę Ela, w 1489 roku stało się drugą stolicą sułtanatu.
W 1510 roku Portugalczycy pod dowództwem Afonso de Albuquerque zdobyli miasto, czyniąc je, pod nazwą Goa, stolicą nowej kolonii Estado da Índia i siedzibą wicekróla. Stało się ono szybko jednym z głównych miast Indii, licząc przed epidemią z 1543 roku ok. 200 000 mieszkańców. Epidemie malarii i cholery w XVII wieku doprowadziły do znacznego wyludnienia miasta, tak że w 1775 liczyło tylko 1500 mieszkańców. W 1759 roku przeniesiono siedzibę wicekróla do leżącego ok. 10 km na zachód Pangim (obecnie Panaji), które stało się de facto stolicą Indii Portugalskich (de iure stolicę przeniesiono do Pangim dopiero w 1843 roku zmieniając wtedy nazwę miasta na Nova Goa, zaś w 1947 r. na Cidade de Goa).
Miasto znajdowało się pod portugalskim panowaniem do 1961 roku, kiedy to Indie zbrojnie przejęły panowanie nad Goa, Damanem i Diu. Po 1961 roku zmieniono jego nazwę z Goa na obecną.
Obecnie miejscowość stanowi panczajat Se-Old-Goa liczący, według danych na 2001 rok, 4886 mieszkańców. Przez wschodnią część miejscowości przebiega otwarta w 1998 roku Konkan Railway (ok. 1 km od miejscowości znajduje się stacja Karmali).